Piłka siatkowa leżąca na linii boiska tuż przed zagrywką

Jak więc zagrywać, żeby nie psuć własnej drużynie gry? Poniżej opisane są rodzaje zagrywki i to, na czym możesz skupić się jako amator.

Rodzaje zagrywki w siatkówce

Zagrywka dolna to najprostszy rodzaj, często stosowany przez początkujących i dzieci. Ryzyko błędu jest przy niej niskie, dlatego ta zagrywka dobrze nadaje się na pierwsze treningi. Jej wadą jest to, że rywale zwykle łatwiej przyjmują taką piłkę.

Zagrywka górna, zwana też tenisową, polega na uderzeniu piłki ręką podobnie jak rakietą w tenisie. Jest to naturalny następny krok, gdy zagrywka dolna jest już opanowana i chce się grać pewniej, mocniej.

Skrót to zagranie spadające tuż za siatką, mające zaskoczyć rywali. Jest to raczej dodatek do repertuaru niż podstawowy sposób rozpoczynania gry, ponieważ wymaga wyczucia piłki i dobrej oceny ustawienia przeciwnika.

Zagrywka float, czyli dlaczego jest trudna do przyjęcia?

Przede wszystkim zagrywka float, nazywana także brazylijką, daje piłce niski, niestabilny tor lotu. Przez to przyjmujący trudniej odczytuje, gdzie piłka naprawdę spadnie. Dla amatorów jest to ciekawa opcja, bo o skuteczności decyduje tu czysty kontakt z piłką, a nie siła uderzenia. Warto jednak pamiętać, że taka zagrywka wymaga regularnego treningu, żeby nie kończyła się w siatce.

Zagrywka z wyskoku, czyli dla kogo?

Na wyższym poziomie zaawansowania stosuje się głównie zagrywkę z wyskoku, która jest ofensywna. Ma wywierać presję na przyjęciu, ale łączy w sobie kilka elementów naraz, takich jak rozbieg, podrzut, wyskok i uderzenie. Każdy z nich zwiększa ryzyko pomyłki. Dlatego amator powinien najpierw ustabilizować prostsze warianty, a dopiero potem przechodzić do tej techniki.

Technika zagrywki dla amatorów

Dla amatora ważniejsze od siły jest powtarzalne podrzucenie piłki i trafienie w boisko. Najczęściej podrzut piłki decyduje o czystości Twojego uderzenia. Jeśli piłka za każdym razem leci w nieco inne miejsce, trudno o stabilny kontakt z dłonią. Warto więc ćwiczyć serie zagrywek tym samym sposobem, zanim zacznie się zwiększać tempo lub zmieniać rodzaj. W przypadku zagrywki dolnej dobrze zacząć od spokojnej, stabilnej pozycji, w której ciężar ciała jest rozłożony równomiernie, a piłka trafia w dłoń zawsze w tym samym miejscu, a taki nawyk jest dla początkującego ważniejszy niż jakikolwiek wariant ozdobny.

Do typowych błędów amatorów należą zbyt niski podrzut piłki, brak stabilnej pozycji, zmienianie sposobu uderzenia z każdą próbą. Każdy z nich sprawia, że piłka ląduje w siatce albo poza boiskiem, a punkt trafia do rywali.

Pomaga prosty plan ćwiczeń: seria zagrywek dolnych w wyznaczone miejsce boiska, potem ta sama seria zagrywką górną. Przejście do kolejnego wariantu ma sens dopiero wtedy, gdy poprzedni wychodzi regularnie.

W takim przypadku trening buduje pewność, a nie przypadkowe pojedyncze udane próby. Dobrym podejściem jest też świadome ograniczanie ryzyka w trakcie meczu. Pewna zagrywka dolna lub górna w boisko jest lepsza niż efektowna próba, która kończy się błędem. Zagrywka w siatkówce to pierwszy element, nad którym drużyna ma pełną kontrolę, więc nie warto go oddawać rywalom za darmo.

Podsumowanie

Rodzaj zagrywki warto dobrać do poziomu: dolna na start, górna i float na kolejnych etapach, a zagrywka z wyskoku dla bardziej zaawansowanych. Najważniejsza jest jednak powtarzalność, bo każda zepsuta zagrywka to punkt dla drugiej strony. Warto więc trenować regularnie i wracać do podstaw.